my mind

این شورمونه که قطب نما مونه!

+ عقل سلیم به درد ادمای معمولی میخوره.

+ دلم میخواد و میتونم.

دلم تنگ شده بود برا این همه.

قسمتی از ذهن یا بدنم نیست!

نمیدونم کجاس.

نمیدونم کدوم قسمتشه که بازی در میاره.

حتی نمیدونم مال منه یا نه.

فقط نیستیش هست.

من به سل: «دلم برا زنجان تنگ رفته. ولی از زنجان رفتن میترسم! این شب مشنگ کجاس پس؟!»

شب تر پیام شب: «هییییی لول، مرخصیم جور شده دارم میام! ولی تهران نمیام. تو میای زنجان!؟»

---

کلا دلم برا دوستام تنگ برفته شدید. و هنوز هیچ کاری جز ارزوی دیدارشون مکردم. و همین ارزوی دیدار همراه بود با یه پیام از ف و یه پیام از شب و یه سری خواب دوستانه.

موندم در کف اهمیت شفافیت ارزو.

I missed me!

گپ شبانه با سو یه یاداوری گنده و مهم داشت:

همراهی ۶ نفر اهالی خانواده در تصمیم شخصی م و میزان حمایت عاطفی که در حال دریافتم؛ با اینکه لزوما هیچ کدومشون اگه جای من بودن، چنین تصمیمی نمیگرفتن!

شاید برا همینه که وقتی ذهنم گیر میکنه، همچنان زنده م :) اون هم منی که حداقل نود درصدم ذهنه و نهایتا ده درصدم بدنه.

ممنونم.

حوصله ی گشتن گنجور رو ندارم،

دسترسی به دایی هم ندارم،

دوستای شعربازم هم الان در دسترس نیستن!

بهتر بگم: آرزو چیزی بیشتر از صرفا خوندنِ یه شعر خوبه، شاید اینه که شعری و حسی خودش بیاد تو بشقابت در اثر فشردن دکمه ی «ارزوی امروز».

there's some disturbance somewhere around;

not too close, not too far, still coected.

how shall I relax?